Verlichting

Goed, na de vorige post, was het wat onzeker hoe ik er aan toe zou zijn.

Blind Faith

Blind Faith

Nu dan, we zijn erdoor, en we zien elkaar dus nogmaals.
Uiteraard een verslag.

Dag 0

Om 11.45 uur komen we binnen. We, omdat ik na de ingreep uiteraard niet in staat zal zijn

om meteen achter het stuur te kruipen. We krijgen meteen een parkeerkaart, dus ook dat

is goed geregeld,

Ik kan na binnenkomst meteen naar de pre-op controle, op de 2e etage van het statige herenhuis.

Pre-op controle

Dit om de resultaten van de intake en dit moment te matchen. Dit moet bij voorkeur identiek zijn, of zeer dicht bij elkaar liggen. Hier wordt ik voor het eerst gedruppeld met verdovingsvloeistof. Mijn hoornvlies wordt van alle kanten belicht en bemeten. Dit alles neemt ruim een half uur in beslag.

De uitslag van de jury:

Links: – 8.50, met een Cilinder van – 0.75 .

Rechts: – 10.00, met een Cilinder van -1.25 ( 0.5 meer dan met de intake …).

Hierna mogen we naar beneden lopen. Wanneer we beneden aan komen, worden we direct opgepikt door onze gastvrouwe, die ons vanaf dat moment zal begeleiden. Tijdens de ingreep heeft ze Virginia veel uitgelegd over wat er gebeurde, omdat ze “live” meekeek met de ingreep!

Ik wordt eigenlijk meteen klaar gemaakt voor de eerste fase van de ingreep, het maken van het flapje.

Voor de mensen die zich nog niet hebben ingelezen over Lasik: Er wordt een flapje van je hoornvlies losgebrand door een laser. Onder dat flapje vindt de ingreep plaats, daar wordt weefsel weggehaald. Dat flapje wordt later weer terug geplaatst, en groeit vanzelf weer vast.

Als eerste wordt het gehele gebied rond mijn ogen in de jodium gezet.

The making of a Clown ...

Maar dit kan uiteraard niet zonder een verdoving, de tweede druppel sessie.  Ik wordt ontvangen door een arts, welke nogmaals kort kijkt naar vooral de oppervlaktestrutuur van mijn hoornvlies.

Pre-op

Ik wordt hierna in steriele kleding gehesen, en komt terecht in een cleanroom.

Point of no return ...

Ik neem vervolgens plaats in een soort van tandarts stoel, en de twee aanwezige artsten verifieren nogmaals mijn identiteit en het soort ingreep, en leggen uit wat we gaan doen. Gedurende de hele ingreep, zal men bij elke stap uitleggen wat er gebeurt. Oh ja, vanaf dit moment heb ik mijn bril aan Virginia gegeven, met de wetenschap dat ik deze nooit meer ophoef.

Fase 1.

Ik wordt onder een apparaat gelegd. Er wordt wederom gedruppeld met verdovings vloeistof, de derde keer. Dit is het moment dat de gevreesde ring wordt geplaatst. De vacuum/fixeer ring. Deze houdt het oog gefixeerd onder vacuum, waarna het flapje wordt gesneden met de laser.  Het is meer een raar gevoel, dan pijnlijk.  Je moet dit gewoon over je heen laten komen, da’s het beste.

Met het verhogen van de druk, is ook ineens tijdelijk je oog off-line. Je krijgt wat straaljager piloten ook ervarenbij veel G krachten, een black-out. Je hoort alles, maar je ziet met dat oog even niets meer. Dit stuk neemt nog geen halve minuut per oog in bslag. Direct na het opheffen van het vacuum, komt het zicht terug. Nou ja, zicht. Het is dan alsof je door een beslagen ruit kijkt. Dit omdat het flapje nu een soort van los op je lens ligt, maar door oppervlakte spanning van het oog op het oog blijft kleven. Nadat beide ogen gedaan zijn, laat men mij even liggen, omdat tijdens het snijden belletjes ontstaan tussen de flap en het oog. Dit is een natuurlijk verschijnsel, en de belletjes verdwijnen in de regel met een minuut of 10 weer.

Fase 2.

We gaan van de ene naar de andere kamer. Van de Cleanroom naar de steriele behandelkamer. Wederom een dosis druppels in het oog, en het nodige vocht. Hier weer een ander gevreesd moment, de ogenspreider.

Voor het begin van de daadwerkelijke ingreep wordt eerst je gezicht afgedekt met een steriel doek, wat je ook ziet in de series als ER of House. Alleen een oog is vrij. Er komt ook gaas overheen, dat vlak voor de ingreep verwijdert zal worden. Wimpers worden vervolgens gefixeerd met tape, en dan komt de spreider. Eigelijk zit dat ding erop voor je het doorhebt. Je voelt dat het ding koel is, maar het doet wederom geen pijn. Het is wederom raar, onwennig. Dan gaat alles snel.  Er komen wat markers op het oog, om straks het terugvouwen van het flapje makkelijker te maken. Er wordt vloeistof in het oog gedruppeld, het flapje wordt los gemaakt. Dan komt er een ring van licht, en begint men.

Work In Progress

Uiteraard wordt elke stap van te voren aangekondigt. Er is wat statisch geknetter, klinkt een beetje als een gasfornuis dat je aanzet met zo’n vonkding in het midden. Na 60 seconden is het eerste oog klaar. Flapje wordt teruggelegd aan de hand van de eerder geplaatste markers op het oog. Meer druppels, nu ook anti-biotica en ontstekingsremmer. Het andere oog doorloopt dezelfde procedure, maar neemt 56 seconden in beslag.

En dan zijn we klaar. Er wordt even gechecked hoe het gaat, en het gaat goed. Geen duizelingen, ik kan normaal lopend naar de recover kamer. Daar is ook Virginia, en onze gastvrouw. Het zicht is enorm wazig. Het is minder wazig dan een beslagen raam, maar zeker niet helder. De post-op check vindt plaats. Ik krijg accoord van de arts om te gaan. Hierna een uitleg over het gebruik van antibiotica druppels, en kunst tranen. Dit laatste omdat er ook enige zenuwbanen doorgebrand zijn, en de prikkel voor het aanmaken van natuurlijke tranen verstoord zal zijn. Voorlopig betekend dit veel, heel veel druppelen! En dan sta je weer buiten. Erg vreemd.

Op de terugweg begint de verdoving van de ogen uit te werken. Er komt een wat brandering gevoel op. Dit neemt steeds meer toe. Je wil wrijven, maar dat mag natuurlijk niet. Thuis is dat gevoel zeer heftig geworden. Meteen gedruppeld, en het bed in gedoken. Van slapen komt niets, het gevoel is erg vervelend. Elk beetje licht doet pijn aan je ogen, zelfs met een zonnebril op. Ik neem pijnstilling, maar dat lijkt niets te helpen. Elke minuut gaat tergend langzaam voorbij. Een goed ding, ik kom er achter dat ik nog wel normale tranen kan aanmaken. Dan, ineens na 3 uur zakt het gevoel weg. Oeh, dit is heerlijk! Ik kan ’s avonds weer uit de slaapkamer komen, en kan zonder bril tv kijken. En zonder pijn! Heel erg vaag allemaal, maar toch. De eerste nacht valt dan ook heel erg mee. Ik slaap als een roos!

Dag 1

De volgende ochtend sta ik fit op, om Brian naar school te brengen. De waas is er nog, maar veel minder. Het beeld is ook vele malen scherper geworden. In de loop van de dag verdwijnt de waas steeds verder.

Die middag volgt de eerste contole. Mijn linkeroog doet het prima, mijn rechteroog wat minder, maar daar was ik al van uit gegaan, omdat er ooit iets is gebeurt met dat ook, waardoor er een soort van onscherpe zone in zit. Maar goed genoeg om mee te kunnen lezen en zien.

De opticien is tevreden, en geeft aan dat ik op 70% zit, heel erg netjes. De komende dagen zal het zicht verder verbeteren. Volgende week terugkomen, voor de eerste echte sterkte meting denk ik. Ik heb verder geen last, geen gevoel van zandkorrels in mijn oog, kan weer goed tegen licht. Het druppelen is wel een crime. Je oog voelt nu niet goed wanneer het te droog wordt, daarom dus elk uur druppelen. En 3 keer per dag antibiotica. Ik denk dat ik maar een alarm in mijn telefoon ga zetten, omdat je heel snel vergeet te druppelen. Die avond voel ik langzaam dat mijn ogen vermoeid beginnen te worden. Ze moeten nog erg wennen aan de nieuwe situatie, en het lijkt of mijn ogen het ene uur scherper zien dan het andere uur. Ik begin aan dit bericht, maar krijg het niet af. Ik ben wel blij dat het werken achter een beeldscherm al zo snel mogelijk is.

Dag 2

Opstaan. Jeez, zo laat al, waarom zijn de kids nog niet wakker? Ok, uit bed dan maar. Bril, waar is mijn bril? Oh, natuurlijk, die zit nog in de tas van Virgin … Na elke dutje of rustmoment op bed trap ik hier de afgelopen dagen in. Het is zo’n automatisme geworden. Ben benieuwd hoe snel dat slijt. Het blijft wonderbaarlijk dat ik de wekker nu gewoon kan aflezen zonder bril. Vandaag merk ik dat vooral mijn linkeroog steeds beter wordt, mijn rechteroog lijkt wat achter te blijven. Maar ja, mijn rechteroog heeft dan ook een zwaardere behandeling gehad, dus zal ook zeker meer tijd nodig hebben om te helen. Tijd om mijn  ogen te laten rusten, en druppeltijd.

Binnenkort meer nieuws van het laser front.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s