Dag Klaasje ….

Dat was ‘em weer. De Klaasdagen zijn weer gepasseerd. Het was best nog wel spannend  image13of we de Klaas avond zouden halen …
Virginia was namelijk niet erg lekker …

Een weekend eerder.
Opa en oma zijn jarig. En getrouwd. Al heel lang getrouwd! 40 jaar.  Poeh he, dat is best wel lang. Ik ben net 5 jaar getrouwd. Maar wel 5 jaren vol geluk, met twee heerlijke knullen als het resultaat van onze liefde.

Ongeveer 4 jaar geleden.
Het is die dag erg warm. We zijn erg blij met de plafond fan die we in de slaapkamer hebben. De fan geeft enige verkoeling tijdens het puffen. Zo staat Virginia nog te springen in de huiskamer, zo ben je een uur later ineens in je slaapkamer. Springen? Yup. We zijn zwanger, en Brian was al een week overtijd, en ze had gehoord dat springen het hele geboorte gedoe zou kunnen versnellen. En dat deed het dus ook. Nog geen uur later begonnen de weeen. Alleen niet zo  kalm en rustig als ze in de cursus hadden verteld …

Ongeveer 4,5  jaar geleden.
“Dit is puffen, dit is de placenta. Wist je dat je die kan opeten?” Dat wisten we niet. Was ook niet echt een supertip voor ons. Wat eten we vanavond? Nou, aardappels, spinazie en gebakken placenta. Yum yum. Het is allemaal een tikje zweverig, die cursus. De bevalling is mooi, doet geen pijn, en het gaat allemaal erg geleidelijk. Ik hoor het haar nog zeggen, de cursus leidster …

Terug naar ongeveer 4 jaar geleden.
Ik hoor Virginia dingen roepen, die ik haar echt nooit eerder heb horen roepen. Ze heeft gewerkt als  kraamverzorgster, en weer dus wel iets van bevallingen. Ik daardoor dus ook.
“Knip me!”
Ik weet ook wat dat betekend, en dat ze dat roept belooft niet veel goeds. Haar pijngrens ligt best hoog, dus dit is “another ballgame”. Ondertussen had ik een belangrijke tip even vergeten: Geef nooit de hand met de trouwring aan je vrouw terwijl ze aan het bevallen is. Geloof me, daar krijg je spijt van …

Ongeveer 5 jaar geleden.
Het was veel mooier dan ik me had kunnen voorstellen. God wat is ze mooi! Het voorspelde grijze weer van die dag wordt een dag uitgesteld, er is zon! Het is heerlijk zomer weer. Onze gasten vermaken zich, en ik kan alleen maar kijken naar hoe mooi mijn bruid is, en hoe goed die ring aan haar vinger staat.
Twee willen we er, hebben we besloten. Eigenlijk geen voorkeur voor jongens of meisjes. Misschien van allebei een.

Ongeveer 2 jaar geleden.
De warmste winter ooit loopt op z’n eind. Net als de bijna 9 maanden, waarin Reilly de bescherming heeft gehad van de moederbuik. Het is tijd. Virginia kan echt niet wachten. Hoe anders was dit ten opzichte van Brian zijn 9 maanden.
Die waren eigelijk vlekkeloos, het was niet te merken dat ze zwanger was.
Oh ja, afgezien van de dikke buik dan.
De afgelopen 9 maanden waren zwaar. Rugpijn, misslijk, alle kwaaltjes zijn wel voorbij gekomen. Daarboven op enge dingen die in het bloed werden gevonden, een vlokkentest. Het was een ware beproeving.
Maar wat waren we blij dat er een klein onschuldig en op en top gezond mannetje naar buiten kwam.

Ongeveer een jaar geleden.
De roze wolk die we na de geboorte van Reilly hadden, is ondertussen weg. Reilly kent geen goede start, en we maken ons ernstige zorgen. De artsen ook. Na enkele weken enorme last met zijn ontlasting, ondanks de moedermelk.
Dit duurt een paar maanden, maar het volgende probleem kondigt zich al aan. Veel hoesten en snotteren. Tot 2 keer toe krijgt de kruimel een longontsteking, waarvan een dubbele. En elke keer weer slaagt hij erin om vrolijk te blijven.  Hij heeft ondertussen de nodige liters antibiotica gehad. Klein mannetje, waar heb je dit aan verdient?

Nogmaals terug naar ongeveer 4 jaar geleden.
Brian is er. Op en top gezond, 3050 gram, ongeveer na zo’n 6 uur leiden. En vanaf dag een een enorme slaper! Meer slapen dan wakker. Het consultatie bureau stelt ons gerust. Wanneer hij lekker actief is wanneer hij wakker is, geen zorgen maken. Komt wel goed. Hij slaapt nu minder, maar nog steeds veel.
Maar wakker is het af en toe net een voortdenderende trein. Het knippen bleef gelukkig maar bij een heel klein mini knipje met mini hechtingkje.

Nog even terug naar ongeveer 2 jaar geleden.
Reilly had echt geen zin om binnen te blijven. Na 3 uur floept hij er bijna vanzelf uit. 3200 gram, schoon aan de haak. Het is dan ondertussen wel ochtend, en Brian zit bij de overburen. Door de korte bevalling, is Virginia opvallend fit.
Brian kijkt heel verwonderd naar dat kleine hummeltje. Zo mooi om te zien. Niet voor te stellen dat ook hij eens zo klein was.

Ongeveer 9 maanden geleden.
Eindelijk, na een loeizwaar jaar voor ons allemaal, begint alles een beetje op zijn plek te vallen. Reilly heeft ondertussen buisjes in zijn oren, en is enorm opgeknapt!  Brian groeit als kool, ik ben bezig met een andere baan, en Virginia … ook!  Langzaam, heel langzaam begint ons leven zich te vormen zoals wij dat ons zo’n 5 jaar gelden hadden voorgesteld.

We komen terug bij het weekend van het feest van Opa en Oma. Een heerlijk weekend CenterParcs, met de harde kern van onze familie. 6 kids erbij, en heerlijk eten, en lekker dobberen in de AquaDome. De kids vinden het super, en Reilly gaat helemaal los in het zwembad.
Op de een of andere manier kan hij al heel goed drijven. Hij zet zich af van de kant, doet dan zijn kontje omhoog en drijft dan zo naar me toe. Echt super. Ons kleine vechtertje! Brian vermaakt zicht uiteraard ook. Of beter, wordt vermaakt door zijn nichtjes en neefjes. Vooral de jongens nemen hem vaak mee op avontuur. En op zijn tijd mogen de meiden dan Brian vertroetelen.
Het weekend ging weer snel voorbij, maar het was super om weer eens met z’n allen bij elkaar te zijn in die sfeer. Dit moeten we erin ziet te houden!

En om het rondje compleet te maken, ja, we hebben toch nog Sinterklaas gevierd. Hij kwam hier dan wel een dagje later, maar hij heeft ons niet vergeten. Na een uitstapje naar de HAP op vrijdag avond, kreeg Virginia Prednison mee. Wonderbaarlijk spul, binnen een paar uur knapte ze op, verdween het hoesten bijna, en kon ze weer normaal slapen.
De kids zijn uiteraard te veel verwend met leuk en ook wat nuttig speelgoed, hebben te veel gesnoept, en zijn nu helemaal gaar. De komende weken gaan we lekker rustig houden, even weer een stap terug.
Over een paar weken is het weer Kerst, dan kunnen we weer lekker los.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s